چند دقیقه پیش مشهد زلزله شیش ریشتری اومد و ما ترسون ترسون رفتیم پناه گرفتیم! مامانم چقد نگران من بود و انگار فقط میخواس منو نجات بده، مامان دوسداشتنی و مهربون من... آیا این اون چیزی نیس که ازش میترسیدم؟ اینکه توی اوج دوری و کوتاهی ِِ دست از عشق، بمیرمو و آرزوی یک روز زندگی کردن با رامین.... خب فعلن که بخیر گذشت و من باید مثه همیشه به ترسها پشت کنم و اميدوارانه لبخند بزنم...

بیا تا جهان را تلاوت کنیم در آغاز" یکی" بود و آن یکی " کلمه" بود و آن کلمه "خدا" بود.... عزیز روزهای... گذشته و حال و آینده... گفتی میدانی عزیز یعنی چه؟ و برق زد چشمهای من از این ندانستن دلچسب که حاصل اش گرفتن جواب از صدای تو بود...عزیز دلم، گاهی که ناخواسته یادم می آید از آن روزهای تلخ بودنم بی تو، از روزهایی که فرسنگ ها فاصله بینمان بود و راه گریزی جز تحمل نبود راه گریزی جز روز کردن شب ها و شب کردن روز ها نبود،دوباره و چندباره تنم به لرزه می افتد، من تا پیش از این، انقدر ه

بیا تا جهان را تلاوت کنیم در آغاز" یکی" بود و آن یکی " کلمه" بود و آن کلمه "خدا" بود.... همه چی از یاد آدم میره... دارم سعی میکنم به یه داده کاوی واقعی تبدیل بشم. رامین خیلی کمکم میکنه، متلب بهم یاد میده، دید ریاضی وسیع و از بالا بهم میده. دوستامون برام پروژه جور میکنن. یه مسابقه انتخابی هم شرکت کردم که انتخاب شدم و حالا باید به فکر داده های مرحله سوم باشم.دو سه روز هم هست که وقت تنهایی، تمرین آواز میکنم. البته خیلی دلی... بعد برای رامین میخونم و اشکالاتم رو میگیره.اون روزی